Program ini diwujudkan sebagai sebahagian rancangan pertama penulis cerita.
Ditaja oleh MCST dan KOCCA.
Kenapa saya tak boleh mati sendiri? Jangan ganggu saya!
Saya tiada sebab untuk hidup!
Doktor!
-Saya tidak mahu hidup! -Pelajar gantung diri menggunakan...
...pita tapi ia putus dan kakaknya jumpa dia terbaring di lantai.
Pernafasan dan nadinya stabil. Mungkin buku lali kirinya cedera.
Hentikannya. Saya tidak mahu hidup!
Kenapa awak tak guna tali skip?
Ia tentu takkan putus dan bunuh awak.
Sila buat sinar x dulu.
Apa yang dia buat?
Cepat.
Saya mahu pergi tempat lain!
Episod 1
Awak bertuah tak perlu jalani pembedahan.
Awak rasa sakit di tempat lain?
Sakitlah!
Awak nak mati. Sakit?
Bukan kerana saya benar-benar nak mati.
Saya hanya mahu melarikan diri.
Saya okey selagi mereka tidak ada.
Awak akan pakai kas sehingga bengkaknya surut.
Tunggu di sini dan awak boleh balik hari ini.
Saya dengar daripada seseorang, lebih baik kalau ada seseorang yang kita boleh lawan.
Lebih mudah daripada mati.
Siapa kata?
Orang yang saya kenal, seorang yang pelik.
Pintu akan ditutup
Kali pertama saya bertemu dengan gadis pelik itu...
...semasa saya 18 tahun.
Semasa gred dua di sekolah menengah.
Diam!
Ada kawan baharu hari ini.
Perkenalkan diri awak.
Saya seorang pengkhianat. Baik jauhkan diri daripada saya.
Dia menakutkan!
Awak tahu kita ada ujian minggu depan.
Saya tahu dari dulu...
...dia bukan gadis biasa.
Tapi pada masa itu, saya bukan budak biasa.
Saya ada gaya tersendiri pada masa itu.
Saya hanya berminat dengan sekolah.
Cikgu!
Sebab belajar memerlukan sejenis stamina,...
...saya melakukan senaman berkesan semasa waktu rehat.
Mereka salah faham yang saya beli roti untuk mereka.
Tapi ia senaman yang sangat berkesan.
Sebagai seseorang yang dihormati sami Beopjeong,...
...saya mahu menjalani kehidupan "Tiada milik."
Saya kongsi apa yang saya ada dengan kawan yang tak bernasib baik.
Sebagai balasan, saya mendapat urut kaki daripada mereka.
Ia bagus untuk otot yang sakit...
Ini semua mengarut!
Saya...
...tak boleh bertahan lagi.
Mereka rasa seronok membuli orang yang lemah.
Ini adalah akibat zaman elektronik kejam dan melampau.
Saya tak mahu terus hidup dalam masyarakat lemah ini.
Saya lebih rela...
Saya harap Father Michael boleh adakan upacara pengebumian saya.
Saya nak serahkan saat-saat terakhir saya kepada seseorang dihormati.
Pertama, bermula dengan membaca 23:10, "Tuhan adalah pembimbing saya..."
Apa awak buat?
Untuk bermain organ, saya suka lagu Elton John mainkan untuk Puteri Diana.
Saya nak serahkan semua duit takziah kepada NGO.
Saya dah pilih beberapa tempat.
Berikan wang kepada organisasi yang paling dipercayai.
Saya harap kematian saya boleh membantu dengan sesuatu baik.
Awak gila.
Awak tak perlu tali skip?
Ia tak putus.
Hei, bodoh.
Jika nak bantu dengan sesuatu yang baik, jangan gunakan wang derma orang lain.
Sepatutnya wang gaji awak.
Awak tak rasa malu?
Apapun, awak padam video lucah awak?
Format cakera keras awak satu kemestian.
Awak akan mati tanpanya?
Macam mana dengan majalah?
Awak dah bakar semuanya?
Bodohnya.
Saya menyesal beberapa hari kemudian.
Video lucah, format cakera saya. Saya patut mati hari tu.
Awak padam video lucah awak?
Kenapa? Awak nak mati lagi?
Kita berjumpa lagi.
30cm di atas belebas.
Dengan satu langkah, awak boleh jatuh.
Apa yang awak cuba sembunyikan? Saya nampak semuanya.
Apa awak buat? Ia berbahaya! Jangan dekati saya!
Awak pengecut.
Saya rasa awak dah formatkan pemacu keras awak kali ini.
Awak tak rasa malu?
Kalau saya jadi awak, saya takkan pilih untuk mati.
Saya rela berjuang.
Awak tahu...
Awak perlu bersyukur kerana ada seseorang untuk berlawan.
Awak boleh hidup untuk itu.
Siapa mahu buat begini?
Saya tak mahu mati, saya mahu hidup!
Saya mahu hidup. Ada banyak perkara yang saya mahu lakukan!
Awak tak tahu apa-apa. Jangan berlagak seperti awak tahu semuanya.
Awak tahu betapa sukar untuk ulang alik...
...dari kelas ke kantin dalam masa tiga minit?
Awak tahukah berapa cepatnya roti krim habis?
Kadangkala ia boleh habis sebelum kelas kedua.
Kenapa orang tak guna hanya suka roti krim?
Mereka hanya minta untuk roti krim!
Itulah sebabnya dia gemuk!
Dia menjadi kuat dan asyik memukul saya.
Sakitnya!
Kalau roti krim habis, terpaksa keluar sekolah untuk membelinya.
Ia akan ambil masa lebih tiga minit. Kalau betul, mereka akan pukul saya lagi!
Saya pura-pura seperti tiada yang tak kena di depan ibu bapa.
Awak tahu bagaimana rasanya bila saya buat begitu?
Saya harap mereka tak tahu tapi, saya benci guru kami yang lemah.
Dia tak buat apa-apa mengenainya dan saya nak cabut rambut dia!
Ibu bapa saya juga tak faham perasaan saya.
Apa yang awak tahu tentang saya?
Apa?
Kenapa?
Okey.
Saya akan buat mereka rasa lebih malu daripada awak.
Awak tak nak ikut saya?
Awak boleh lari jika awak masih hidup.
Awak tak boleh lari bila mati.
Ikut saya, bodoh.
Apa? Awak ada perasaan terhadap saya?
Tutup mata awak.
Cium! Cium!
Lari!
Saya tersedar sesuatu pada hari itu...
...saya ada beatbox dalam diri saya.
Apabila saya nampak dia setiap hari, saya berharap masa akan terhenti...
...untuk sementara waktu.
Han Na Bi!
Balas penyelamat saya...
...dengan keganasan.
Lihat! Siapa yang putuskan ini!
-Bukan saya. -Tengok.
Buat lagi!
Bodoh.
Tiga hari selepas kejadian itu, pada pagi Isnin...
-Betul! -Ya, betul.
Saya cakap betul!
Saya dengar dengan jelas ketika mengemas bilik guru!
-Sebab itulah mereka dipanggil. -Ya.
-Kenapa? -Bagaimana mereka tahu?
Han Na Bi pelik tapi perlukah dia bunuh diri?
Itulah maksud saya.
Han Na Bi dah mati.
Dia suruh saya hidup,...
...dan dia dah mati.
Ya?
Saya dah cakap saya taik nak datang.
Saya ingat awak takkan berani buat begitu. Saya dah kata itu anak saudara Lim.
Kalau awak tak nak buat saya dalam masalah...
...awak jangan tinggalkan dia.
Saya tak suruh awak aturkan janji temu dengan orang yang tak dikenali.
Awak yang buat kita berdua kekok.
Saya dah cakap saya tak perlukan teman wanita.
Jadi, awak nak teman lelaki? Saya boleh kenalkan dengan junior comel.
Hei.
Awak tak mahu teman lelaki juga? Sebab Han Na Bi?
Apa maksud awak?
Kenapa awak sebut nama dia? Siapa dia kepada awak?
Bagaimana saya tahu? Sepatutnya awak tahu.
Saya dengar awak selalu tanya pasal dia bila awak mabuk.
Tidak.
Jangan mengarut. Saya perlu buat pembedahan.
Ia benar.
Awak akan panggil Han Na Bi setiap kali mabuk.
Apa maksud awak? Saya tak fikir pun pasal dia.
Saya cuma kasihankan dia.
Kadangkala, bila tiba masanya...
Saya ingat dia sebagai seseorang yang saya kenal dulu.
Okey, saya faham.
Han Na Bi mungkin wira bagi awak.
Ingatan jangka pendek dan lama boleh tersimpan lama.
Awak patut tahu awak ada tanggungjawab juga.
Tak bolehkah awak lupakan saja?
-Bagaimana saya boleh lupa? -Okey!
Dia yang menyusahkan saya semasa sekolah menengah.
Hei! Awak dah buat kerja rumah sejarah?
Boleh saya tiru? Tolonglah.
Awak patut buat sendiri.
Awak akan mengambil semula peperiksaan kemasukan kolej.
Saya faham. Boleh awak tunjukkan buku awak?
-Awak tak ada buku itu? -Tak.
Pada masa itu, ia terlintas di fikiran.
Kenapa saya baling buku yang paling berat dan tebal...
...yang tercampak ke sudut itu...
...dan terkena budak lelaki paling besar di dalam kelas kami?
Saya tak tahu kenapa.
Sejak itu, hidup saya menjadi sukar.
Buddha memulakan perjalanannya di usia 29 tahun.
Saya bermula pada usia 18 tahun.
Hanya sebab Jang Seul Ki.
Ini saja yang saya ada.
Duduk. Bagaimana kalau orang lain nampak?
Ini gila.
Kenapa awak bawa saya ke sini?
Jika mereka tahu kita bertemu, mereka akan buat begini juga.
Kita kawan. Tergamak awak cakap begitu?
Saya dilahirkan dengan tragedi dan bencana.
Saya kena jauhkan diri dari masalah. Berapa kali saya perlu beritahu awak?
Saya faham. Awak pergulah dulu.
Mana tahu jika orang lain nampak kita.
Maafkan saya.
Nanti saya hubungi awak.
Dia telefon saya sekali sekala. Tapi dia gunakan telefon ibu.
Dia bimbang yang mereka akan mengesan lokasi dia.
Dia boleh jadi wakil kerajaan dalam bidang perlindungan diri.
Ayuh. Sebab itu, saya layan awak begini...
...sepanjang hidup saya.
Sejujurnya, siapa akan tinggal dengan kakak awak kalau bukan saya?
Dia berkahwin dengan kakak saya.
Awak nak datang ke majlis perjumpaan? Kami semua menunggu awak.
Tiada siapa saya nak jumpa.
Kenapa?
Awak rasa ia tak bermakna bila Han Na Bi tak ada.
Hentikannya.
Saya dah cakap, saya tak ingat wajahnya.
Semuanya kabur bagi saya.
Matanya seperti berlian dan hidungnya macam snek jagung.
Bila dia senyum, saya boleh nampak gigi dia.
Begitulah bila dia nampak gembira.
Tapi, dia tak banyak senyum. Saya nampak dia begitu sekali saja.
Saya tak percaya. Rumah kita ada di sana saja...
-Hai, sayang. -Saya perlu ke sini?
Oh Kyung Whee!
Awak tahu berapa banyak masalah saya lalui kerana awak?
Saya faham. Tapi saya kata tidak.
Sayang, duduk.
-Saya nak minum satu... -Lupakan saja.
Saya dah kata jangan minum dengan orang bodoh.
Orang bodoh ini ialah adik awak.
Kami mempunyai ibu bapa yang sama. Awak tahu.
Si dungu itu kawan saya.
Awak tahu perbezaan antara orang bodoh dan dungu?
Tiada bezanya. Berapa kali saya perlu beritahu awak?
Awak bijak. Kenapa awak tak faham?
Bodoh adalah lebih serius.
-Comel bunyinya bodoh, kan? -Tidak. Tak langsung.
Kedua-duanya bermaksud bodoh.
Tidak, tidak. Ia berbeza.
Dia senyum apabila dia cakap bodoh.
Bila cakap bodoh, dia buat muka meluat.
Semuanya kerana penyangak itu.
Kalau tidak, dia akan buat begitu.
Dipukul oleh orang kuat sangat menyakitkan.
Saya buat macam itu demi dia.
-Dia tahu, kan? -Dia tentu tahu.
Kenapa dia perlu mati?
Dia suruh saya untuk terus hidup. Kenapa dia mati?
Cukuplah. Hentikannya.
Awak tak bertanggungjawab atas kematian dia.
Bukan dia seorang saja perempuan dalam dunia.
-Berapa lama awak nak terus begini? -Bertenang.
Dah berapa tahun dan awak tak pernah keluar berjanji temu.
Dia sukakannya. Kenapa dia tak boleh lupakannya?
-Tolonglah, sayang. -Sayang,...
...macam mana kalau dia kesunyian?
Kita perlu uruskannya.
Dia seorang yang berjaya. Kenapa nak risau?
Ia jauh lebih baik untuk hidup sendiri.
Oh tidak! Yakah?
Saya rasa awak mahu hidup sendiri tapi tidak berjaya untuk melakukannya.
Jadi, kenapa awak goda saya?
Kalau tak, ia takkan berakhir begini.
Sayang, janganlah begitu.
Saya masih budak yang tak tahu apa-apa semasa kita ke pulau Wolmi hari itu.
Awak asyik mempermainkan perasaan saya.
Apa? Mempermainkan?
Awak saja mereka cerita?
Ini tak adil.
Oh Kyung Wee, awak ada di sana. Cakap sesuatu.
-Ya. Cakap sesuatu. -Beritahu kami sesuatu!
-Hei. -Awak okey?
Awak nak ke mana?
-Hei, hei! -Awak mabuk.
-Hei. -Awak nak ke mana?
Dia akan begini selamanya. Geram betullah.
Kenapa dia...
Kami dah tutup.
Ya, ini yang terakhir.
Inilah akhirnya.
Nampaknya awak dah minum banyak. Awak boleh minum lagi?
Ia semakin teruk.
Saya suruh awak pergi ke hospital.
Jangan risau tentang saya.
Awak risaukan tentang masa depan.
Awak rasa siapa yang harus dipersalahkan?
Awak mungkin terpaksa hidup begini...
...sebab anak perempuan awak.
Tapi kenapa saya jadi begini?
Awak tinggal bersamanya selama 19 tahun.
Tapi...
Saya hanya kenal dia selama tiga bulan.
Masuk akalkah?
Saya sama juga.
Saya jarang pulang kerana kerja.
Awak mungkin jumpa dia lebih kerap daripada saya.
Awak ayah yang teruk.
Mari hentikannya.
Awak patut makan sesuatu.
Han Na Bi...
Kenapa dia mati? Kenapa?
Dia suruh saya terus hidup. Kenapa dia mati?
Kenapa?
Saya nak beritahu awak sesuatu.
Cantik.
Tiada gunanya lagi.
Saya nampak Oh Kyung Whee cuba membunuh diri...
Saya harap seseorang boleh membantu saya...
Tolong... Tolong... tolong...!!
Ia daripada runut bunyi "Akhirnya", "Berapa lama akan saya cintakan awak."
Saya rasa semua pernah fikir tentang pengembaraan masa.
Kita semua ada saat kita ingin kembali.
Kalau boleh merentas masa, awak ingin kembali ke zaman mana?
Ada orang awak ingin jumpa?
Han Na Bi.
Walaupun awak tak boleh kembali ke zaman ini?
Ya.
Kalau itu caranya untuk jumpa dia.
Saya akan mainkan lagu seterusnya untuk awak.
Ini daripada runut bunyi "Alice in Wonderland."
"Follow Me Dow."
Hei... Na Bi ada di sana...
Han Na Bi!
Dilarang Masuk.
Hei! Awak belum bangun?
Awak guna mesin kerinting rambut saya, kan?
Bayarlah kalau dah guna.
Cepatlah bangun!
Kakak?
Kakak dah cakap, kalau kamu nak guna, bayarlah.
Kita perlu sentiasa jelas tentangnya, terutama antara ahli keluarga.
Kakak tak beritahu kamu?
Apa kakak buat di rumah saya?
Aduhai. Ini rumah kita, bukan rumah kamu.
Apa kakak buat pada muka kakak?
-Kakak buat Botox? -Apa?
Tak guna! Saya pakai masker muka.
Hei, akak ambil 2,000 won.
Wah, 10,000 won!
Apa yang si pelik itu buat? Biar betul.
Jangan panggil adik kamu begitu.
Mak!
Biar saya cakap sekali lagi.
Kami orang asing yang kebetulan ada ibu bapa yang sama.
-Mak dah cakap jangan buat begini. -Biarkan saja.
9 Julai 2007
Bagaimana ini berlaku? Tentu ini mimpi.
Apa lagi kalau bukan itu?
Kalau boleh merentasi masa, awak nak balik ke zaman mana?
Apa ini? Takkanlah ini...
Sukar dipercayai.
Mustahil untuk mengembara merentasi masa.
Tentu ini mimpi yang nyata.
Kalau ini ialah mimpi, ia masuk akal.
Ini terlalu benar untuk menjadi impian.
Ini bukan mimpi.
Han Na Bi masih hidup.
Awak berseronok?
Tunggu. Dengar sini. Tolong dengar.
Awak berpura-pura menjadi budak baik?
Awak cuba mengganggu saya secara seksual?
Tidak! Tunggu, Han Na Bi!
Ini mungkin mengarut kepada awak. Saya faham.
Jadi diam dan biar saya pukul awak!
Siapa yang patut marah di sini?
-Apa? -Awak tak tahu betapa...
Ini mengelirukan dan membuat saya macam nak gila.
Lagipun, awak gadis nakal, Han Na Bi.
-Apa? Nakal? -Ya, awak.
Awak dah gila.
Tidak. Saya rasa saya sudah kembali.
Saya sangat rindukan awak.
Baiklah. Ia menjengkelkan. Saya nampak dia sekali lagi.
Pelik. Dia selalu memandang awak.
Betul. Saya bencikannya.
Tengoklah rambut dia...
Betul.
Saya tak suka awak.
Apa awak cakap? Bodoh.
Si bodoh ini suka seorang gadis. Saya tak suka awak.
Faham?
Seul Ki!
Jang Seul Ki!
Hei!
Awak ditolak oleh orang bodoh!!
Hei! Siapa yang tolak?
-Jang Seul Ki. -Ya, Tuhan.
Hei, Seul Ki!
-Hei! -Tolonglah, hentikan.
Kenapa?
Saya akan kembali nanti.
-Saya akan hubungi awak. Okey? -Hei! Hei!
Han Na Bi memandang saya.
Bodoh.
Dia kata...
Saya bodoh.
Awak dah siap kerja rumah Matematik untuk saya?
Saya ingat. Ada juga budak ini.
Orang ini yang membuat hidup saya seperti neraka.
Awak dah gila?
Oh Kyung Whee, tak guna!
Jadi, inilah cara kita berjumpa lagi. Saya tak gembira untuk jumpa awak.
Apa ini?
Saya tanya jika awak sudah siapkan kerja rumah untuk saya.
Mulai sekarang, awak akan buat kerja rumah sendiri.
Apa? Apa awak cakap pada saya?
Ke tepi.
Awak menghalang pandangan saya. Budak tak guna.
Dia dah lama tak kena pukul. Awak nak mati?
Apa kamu semua buat?
Saya nak tanya Kyung Whee sesuatu.
-Masalahnya... -Masuk kelas.
Ini caranya. Reaksi pembakaran...
Bila saja ada reaksi pembakaran membakar...
Ia sukar dipercayai, tapi saya pasti saya kembali.
Saya patut tengok filem mengenai merentasi masa.
Saya akan biasakan diri dengan keadaan ini.
Tapi kali ini?
Kalau boleh merentasi masa, awak nak kembali ke masa yang mana?
Ada orang awak nak jumpa lagi?
Han Na Bi
Hari ini 9 Julai.
Han Na Bi meninggal pada 14 Julai.
Enam hari daripada hari ini.
Tak kira apa berlaku, saya kena selamatkan dia.
Saya perlu tahu kenapa Han Na Bi bunuh diri.
Pak cik kata itu salah dia.
Tapi, ia tiada kaitan dengan fakta.
Dia salahkan dirinya kerana rasa bersalah.
Saya patut tanya dengan lebih lanjut.
Oh Kyung Whee! Kenapa dengan awak hari ini?
Mana buku awak?
Fokus.
Topik seterusnya adalah bagaimana untuk menghasilkan haba...
Pada suhu yang sesuai, kompaun molekul boleh menghasilkan...
Keempat adalah...
Haba neutral.
Haba neutral adalah H campur satu molar...
Han Na Bi, awak ke sini untuk tidur?
Kenapa awak selalu tidur semasa kelas?
Awak tak serahkan rancangan pembelajaran awak.
Saya beritahu awak semalam.
Kita tak boleh serahkannya sebab awak.
Awak tak ada apa-apa yang awak mahu buat?
Tidak.
Apa? Awak ni...
Baiklah.
Kalau nak tidur, pergi dari sini.
Jangan ganggu kelas saya.
Saya rasa bukan semua salah Han Na Bi.
Oh Kyung Whee, apa awak cakap?
Kenapa asyik pelajar yang disalahkan?
Memang salah tidur dalam kelas, namun gaya mengajar cikgu bagaimana?
Cikgu patut fikirkan itu.
Cikgu juga perlu beri lebih perhatian kepada pelajar...
...yang tak menyerahkan rancangan mereka?
Pada pendapat saya, kita tidak boleh menyalahkan pelajar tidur dalam kelas.
Guru patut fikir mengenai gaya mengajar apabila perlu.
Sebagai pendidik, bukan penjawat awam dengan pendapatan tetap...
...cikgu patut tahu kalau sesiapa dibuli di sekolah.
Atau ada masalah keluarga, atau telah menjadi mangsa keganasan sekolah...
Mari kita tamatkan di sini. Bodoh.
Kenapa awak buat begitu?
Kenapa?
Saya tanya awak. Kenapa awak buat begitu?
Serius. Saya bercakap dengan awak.
Tak guna. Dia memang sengaja.
Dia gunakan helah lagi. Saya patut pukul dia lagi.
-Tak juga. Tak guna. -Tak guna!
-Tiada apa di sini. -Tidak?
Oh Kyung Whee, dasar orang tak guna.
Adakah ini sebab saya kata tulisan patut berbeza?
Ia kelas Matematik selepas Pendidikan Jasmani.
Apa patut kita buat? Saya dah nak gila.
Kita akan lambat untuk pendidikan jasmani. Kita lebih baik keluar dari sini.
Apa awak buat?
Lepaskan saya!
Ya, Tuhan. Terkejut saya.
Saya faham.
Awak nak berikan tanggapan yang baik, kan?
Awak risau saya akan memberitahu orang tentang pagi ini.
Awak fikir saya tak tahu?
Kenapa? Awak takut saya akan beritahu cikgu?
Awak tak patut buat begitu.
Apapun, sebab awak kita kena denda. jadi, awak patut bersihkannya.
Jika bukan kerana awak, saya boleh balik dalam masa sejam.
Beritahu jika saya salah.
-Awak tersenyum? -Ia agak kelakar.
Apa?
Saya ada banyak benda untuk dicakapkan.
Tapi saya fikir awak mungkin tak akan jawab soalan atau percaya cakap saya.
-Katalah awak betul. -Katalah saya betul?
Walaupun sukar untuk dipercayai Han Na Bi akan mati dalam masa enam hari...
...sebab bunuh diri.
Walau apa pun, saya mahu selamatkan dia.
Jadi, saya dah selamatkan dia?
Awak kagum dengan saya?
Jika tidak, apa perlu saya buat? Beritahu saya.
Apa pun, saya akan lakukannya.
Cakap saja. Saya serius.
-Saya akan buat apa saja... -Tiga langkah.
Jauhkan diri awak sejauh tiga langkah dari saya.
Pastikan jarak yang selamat. Awak tak tahu?
Jauh?
Jika awak risau tentang kejadian...
Maaf tapi saya sangat takut lelaki miang.
Saya dah lalui semuanya.
Saya rasa tak selesa dengan keadaan ini juga.
Ia satu salah faham.
-Apa yang berlaku pagi ini... -Apa yang berlaku tadi?
Saya pasti awak pun ada sesuatu susah nak cakap atau mempercayainya.
Kalau saya nak cakap sekalipun, saya tak boleh cakap.
Ia seperti rahsia.
Oh Kyung Whee!
Hei, Ini Jang Seul Gi! Kenapa dengan awak?
Tergamak awak buat begini kepada saya?
Awak boleh beritahu saya banyak yang awak lalui!
Apa maksud awak?
-Lepaskan saya dan kita boleh bincang. -Tidak! Saya takkan lepaskan.
Tidak!
Kyung Whee, mari berbincang. Okey?
Kita beritahu saja semua orang tentang hubungan kita.
Saya dah bosan berpura-pura.
Oh Kyung Whee!
Mari kita pergi setakat yang kita mampu!
Kami boleh bekerja bersama! Tak ada apa-apa perlu ditakutkan!
Sama-sama kita tentang dunia!
Apa awak cakap? Awak gila?
Sukar dipercayai...
Ini bukan apa yang awak sangka! Jangan salah anggap.
-Tiada hubungan... -Kamu semua, ingat kita di sekolah.
-Bangunlah! -Kyung Whee, jangan pergi!
Saya sayang awak, kawan!
-Maafkan saya. -Lepaskan saya!
-Han Na Bi! -Oh Kyung Whee!
-Aduhai. Han Na Bi! -Oh Kyung Whee!
Buang sajalah.
Ia jatuh di atas meja dan mengganggu hati nurani saya.
Takkan saya nak pura-pura tak nampak dan tak peduli tentangnya.
Kita kawan.
Saya buat keputusan drastik itu untuk awak.
Ini keputusan awak?
Awak tahu perubahan personaliti mendadak mungkin petanda kematian.
Begitu...
Awak nak mati?
-Ia hanya sepucuk surat, kan? -Tak penting.
Awak tahu dia ke sekolah mana sebelum ini?
Tak.
Jangan buat apa-apa sebab dia cantik.
Saya dengar dulu dia ada masalah.
Dia lebih tua daripada kita.
Dia banyak bekas teman lelaki.
-Awak percaya? -Oh Tuhan.
Sebab itu awak cuba pikat dia?
KalauHan Na Bi menyebelahi kita, mereka takkan pukul kita.
Awak tak berubah langsung, Jang Seul Ki.
Hati-hati dengan kakak saya.
Saya? Kenapa? Kenapa dengan kakak awak?
"Buat Saja."
Perancangan harian
Awak boleh hidup macam sampah tapi jangan jadi sampah.
Apa semua ini?
Pertama, saya perlu tahu Han Na Bi bersekolah di mana.
Apa ini?
Bagaimana ini...
Isnin, 9 Julai...
Jin Wook tak jawab telefonnya.
Kalau saya jumpa dia, dia mungkin akan berubah fikiran.
Selasa, 10 Julai...
Saya nampak Jin Wook.
Dia bersama teman wanitanya.
Tak guna.
Saya harap dia ubah fikiran.
Rabu, 11 Julai...
Bertengkar dengan ayah.
Dia tak tahu apa-apa.
Dia selalu seperti ini.
Khamis, 12 Julai...
Oh Kyung Whee cuba bunuh diri sekali lagi.
Saya iri hati dengan dia.
Setidaknya, dia ada seseorang untuk melawan.
Jumaat, 13 Julai...
Hari jadi yang hebat.
Tolong saya.
Oh Kyung Whee gila.
Saya pasti dia gila.
Dia berbahaya.
Dia menakutkan saya.
Dia cuba mengurat saya, sungguh ketinggalan zaman.
Saya perlu jauhi dia.
Bahaya?
Wah. Benarkah?
Apa yang berlaku?
Itu saja?
Serius?
Biar betul.
Baiklah. Saya patut bersyukur kerana semua ini.
Lagipun, ini telah berubah.
Jadi bergantung kepada apa berlaku mulai sekarang untuk mengubah masa depan.
Jadi, apa akan berlaku kepada saya di tempat saya sekarang?
Betapoa susahnya nak jadi doktor.
Jin Wook...
Sebab diakah?
Tidak. Ini tak betul.
Terkejut saya!
Bagaimana saya nak menggunakannya?
Ya. Terima kasih.
Baiklah. Saya jumpa awak esok. Selamat tinggal.
Kamu masih nak ke sana?
Berapa kali ayah larang kamu ke sana?
Tak ada gunanya untuk kamu.
-Kamu patut dengar cakap ayah. -Saya tahu.
Itulah sebabnya.
-Ia tak bagus untuk saya. -Han Na Bi!
Apa pendapat awak?
Boleh tahan, kan?
Saya kata, "tiga langkah."
-Saya bukan kuman. -Mungkin lebih teruk.
Ia satu salah faham.
Awak nak tendangan pagi?
Nak saya pergi tanya dia?
Siapa Jin Wook kepada dia...
Tidak.
Ia mungkin buat dia curiga.
Tapi bagaimana kalau ini tentang dia... Apa saya nak buat?
Han Na Bi.
Kamu sudah siapkan rancangan pembelajaran?
Kamu ini menguju kesabaran cikgu. Ikut cikgu.
-Apa yang awak lakukan kepada Oh Kyung Whee?
Lepaskan saya.
Apa yang berlaku kepada awak?
Beritahu saya. Ayuh.
Jangan membesar-besarkan hal ini. Ia memang sudah rumit.
Seperti saya cakap semalam, perubahan mendadak menjadi petanda untuk mati.
Betul! Awak kena percaya...
Awak percaya kalau ini mimpi saya...
Hei, Jang Seul Ki!
Percaya konon....
-Hei, Oh Kyung Whee! Wajahnya... -Apa yang berlaku?
Awak jalani pembedahan plastik semalam?
Siapa awak?
Awak nampak cantik.
Tapi awak masih beli roti untuk saya hari ini.
Pergi belikan roti krim untuk saya. Dua. Saya lapar.
Ia belum terlambat.
Itulah yang kami maksudkan.
Awak masih ada masa untuk ke kantin.
-Apa? Apa yang awak tunggu? -Pergi!
Berhenti mengarut. Fikirkan tentang masa depan awak.
Awak habiskan sepanjang hidup awak di dalam penjara.
Saya suruh awak beli roti krim. Mengarut apa ini?
Hei.
Kalau nak gaduh, pergilah ke tempat lain.
Han Na Bi masih nampak cantik bila marah.
Bila kita mula hari pertama? Saya tak sabar menunggu.
Awak patut buat keputusan secepat mungkin.
-Hentikannya. -Kenapa?
Awak pun berminat pada dia?
Ya! Sebab itu awak begitu hebat semalam.
Rambut awak...
Han Na Bi, semuanya salah awak. Sebab awak tak keluar dengan sesiapa.
Sebab itulah anjing, pengemis, semua meminati awak.
-Bahkan khinzir... -Apa?
Jangan uji kesabaran saya.
Berhenti. Jangan ubah wajah cantik jadia marah.
Saya ada pengalaman manis. Ia daripada ibu bapa saya.
Mengarut apa ini?
Perkara mengarut yang boleh buat awak menyesal.
Perhatikan.
Serius?
- Apa awak buat? -Cepat pergi, budak tak guna!
Oh tidak. Oh Tuhan. Awak okey?
Saya suruh awak berhati-hati.
Han Na Bi!
Ha Na Bi!
Han Na Bi, awak okey?
Han Na Bi!
Apa ini? Apa yang berlaku?
Tidak ada tulang disyaki patah.
Namun ada kemungkinan jangkitan.
Dapatkan saya vaksin TD dan hyper Tet.
-Apa awak buat? -Awak tak dengar?
-Vaksin TD... -Hyper Tet...
Kenapa saya perlu mengambilnya?
Sebab saya suruh.
-Kyung Whee, jangan cakap lagi. -Awak okey?
Awak rasa loya atau pun sakit? Awak patut tidur.
Alamak. Terlalu banyak drama perubatan sekarang ini.
Ke tepi. Saya tahu.
Baring. Hati-hati.
Saya sibuk. Tepi.
Saya tak faham apa yang berlaku.
Ada lagi yang awak tak faham.
-Apa? -Awak fikir itu kebetulan?
Patutkah saya rasa takut?
Awak... Hati-hati dengan jari telunjuk.
-Jari telunjuk? -Tidak. Itu jari telunjuk.
-Kenapa? -Lepaskan saya sekarang.
Sebaliknya, perkara buruk boleh berlaku kepada awak.
Awak tak ingat saya siapa?
Saya ada urusan penting yang perlu diuruskan.
Saya jumpa awak di luar.
-Di mana Han Na Bi? -Awak tak tahu ketuk pintu?
-Dia dah balik. -Betulkah?
Sukar untuk berjumpa awak.
-Saya tiada apa-apa untuk dikatakan. -Beri saya lima minit.
-Siapa gadis ini? -Jangan menyibuk.
Ia takkan lama.
-Dia masih boleh dengar. Jika awak... -Kenapa saya kena ikut?
Janganlah begini.
-Dia boleh mula sedar... -Ini untuk kebaikan awak sendiri.
Awak fikir saya tak tahu awak buat begini kerana rasa bersalah?
-Ini bukan untuk saya... -Saya tak nak beritahu awak ini...
Saya tak suka dia.
Apa awak buat di sini?
Awak dah gilakah? Siapa dia kepada awak?
-Hentikan, tolonglah. -Awak patut pergi.
-Awak boleh jumpa lelaki yang lebih baik daripada dia.
Pergi!
Cakap sekali lagi. Kenapa awak cakap begitu?
Tolonglah.
Bawa dia bersama awak. Dia menjengkelkan saya.
Awak gila?
Awak boleh dapatkan gitar lain, tapi bagaimana Da Eun?
-Bagaimana dengan Da Eun? -Kenapa dengan dia?
Dia dah mati pun.
Apa? Kenapa awak cakap begitu?
Awak okey?
Siapa awak?
Siapa awak yang tak mendengar pengakuan terdesak?
Jangan jadi bodoh.
tentu awak sukakan Han Na Bi.
Awak tahu dia seorang pembunuh?
Tutup mulut awak.
Apa dah saya lakukan untuk terima semua ini?
Hei, awak okey?
Jauhkan diri.
Saya tak tahu apa saya akan buat kalau awak tak jauhkan diri.
Apa yang berlaku kepadanya?
Ikutlah saya.
Ini saja peluang awak.
Peperiksaan akhir bermula minggu depan dan kita takkan ada peluang.
Mari kita pergi pada hujung minggu.
Saya akan jumpa Jin Wook pada hari itu.
Ia tidak dibuka pada hujung minggu.
Awak nak pergi ke Timur Laut untuk jjajangmyeon?
Untuk pengalaman baru makan jjajangmyeon, ponteng kelas dan berseronoklah.
Ada pembuat coklat terkenal berdekatan.
-Betulkah? -Ya.
Mari kita pergi.
-Senang untuk memujuk awak. -Mari pergi.
-Awak kata ia mengarut. -Tolong!
-Ia nampak bodoh. -Kenapa?
-Biar saya tengok. -Awak cemburu?
Nak hantar rakaman video untuk dia?
-Bagaimana? -Saya pegang telefon.
-Okey. -Dah boleh rakam.
-Hai, Jin Wook! -Hai.
Kami peminat awak.
Apa maksud awak?
Jin Wook! Da Eun rindukan awak.
-Da Eun rindukan awak! -Tidak.
-Dia berlakon. -Dia.
Jin Wook, saya rindukan awak.
Ji Young! Da Eun!
Lepaskan saya! Tunggu!
Ji Young!
Da Eun!Ji Young!
Jin Wook sedang sibuk menyediakan albumnya.
Saya rasa ia akan laris.
Saya pasti awak faham.
Na Bi, saya tak nak awak datang sini selalu.
Kalau awak Da Eun, awak nak jumpa diri awak?
Tentulah tidak.
-Awak masih tetap datang. -Itulah sebabnya.
Dia boleh pergi jika dia tak mahu jumpa saya.
Saya tak akan datang lagi kalau dia sendiri yang halau saya.
Awak tak boleh halang saya datang. Ia demi kebaikan saya, bukan dia.
Ini saja caranya saya boleh hidup.
Awak tahu dia boleh dengar kita.
Jangan menangis.
Jangan lupa untuk makan.
Jadi, kenapa awak lakukannya?
Awak pergi bersama tapi cuma awak seorang...
Awak patut berhenti merokok jika mahu terus menyanyi.
-Apa lagi? -Jawab soalan saya dengan jujur.
Kenapa dengan kaki kamu? Apa yang kamu buat?
Han Na Bi!
Tengok ini.
Kenapa markah kamu teruk sangat?
Sampai bila kamu nak jadi begini?
Berapa lama ayah perlu tunggu kamu?
Kamu dah rehat setahun. Sekarang masanya untuk kamu sedar.
-Buat kawan baru... -Betul.
Kenapa saya tak ada ayah baharu?
Sayangnya.
Kemalangan bas akibat penyelenggaraan teruk.
Selepas kemalangan, saya dah Han Na Bi jadi berserabut.
Selasa, 10 Julai 2007.
Han Na Bi menangis.
Seseorang yang beri saya keberanian untuk hidup sedang menangis.
Saya tak tahu ketika itu.
Dia nampak sungguh tabah.
Dia menangis setiap malam.
Dia menangis setiap malam selama setahun.